Derde week in PE

Er zitten alweer drie weken op. Net terug van een weekendje Jeffrey's Bay, een typisch surfplaatsje, met de Belgische meiden en een meisje uit Nederland. Lekker gerelaxed, in de zon gezeten, Billabong winkels bezocht en feest gevierd in de B&B Island Vibe. Erg lekker om even een weekend weg te zijn.

Op HDC is het schooljaar alweer in volle gang. Iedere ochtend stroomt de zaal vol met kinderen. De lessen zijn meer gestructureerd dan dat ik in het begin dacht. Er worden per week schema's gemaakt waarin wordt beschreven wat er op een dag gedaan zal worden. Aankomende week zal ik bij de klas van Noran zitten, hij geeft de oudste kinderen (6-8 jaar) les. Heb zelf ook een schema opgesteld, dus ben benieuwd of we hier ook daadwerkelijk iets uit gaan doen. De kinderen beginnen me nu een beetje te kennen, super leuk. En erg druk tijdens het buiten spelen, want iedereen tegelijk aandacht geven lukt niet.

Ik ben de afgelopen weken weer een aantal keren meegegaan met de homevisits. Afgelopen donderdag, onderweg naar het township, vertelden de 2 vrouwen en het meisje die de homevisits doen (en zelf ook in het township wonen) me dat er het weekend daarvoor een oude man met 24 messteken om het leven was gebracht voor 25 rand (= 2,50). Voelde me toen niet echt op mijn gemak. De eerste homevisit die we deden was bij een vrouw met aids. Een heel magere vrouw, totaal futloos. Haar werd advies gegeven over het voedsel dat ze het best kon eten ed.. Tijdens deze homevisit werd het meisje gebeld. Ze begon opeens keihard te schreeuwen en gooide haar telefoon op de grond. Haar oom bleek overleden te zijn. Hij was die maandag daarvoor opgenomen in het ziekenhuis..ze wist niet dat hij zou sterven. Ik ben met haar naar haar shack gegaan. Daar moest zij de rest van de familie vertellen dat de oom was overleden. Iedereen was in shock, er werd gehuild en gebeden. Bizar om daar bij te zijn, je voelt je dan zo machteloos.

Iedereen in het township heeft zijn eigen verhaal. Het leven is erg zwaar, heb al zoveel verhalen over ziektes, overlijden enz gehoord tijdens de homevisits. Maar toch zijn de mensen over het algemeen blij. 1 Van de mannen van HDC is bezig met een soort informatiecentrum in HDC. Hiervoor had hij foto's nodig van het township en omgeving. Ik ben met hem meegegaan. Tijdens het maken van de foto's waren de mensen zo vriendelijk, allemaal zwaaien en lachen. Bij 1 familie mochten we binnen in de shack foto's maken. Hen hebben we de dag daarna voedsel gebracht. We hebben ook foto's gemaakt op de vuilnisbelt. Ook daar leven mensen. Erg om te zien.

Kortom, alles gaat goed. Besef soms nog steeds niet dat ik hier ben. En kan soms nog steeds niet geloven hoe mensen in de townships kunnen wonen. Wat me ook erg opvalt zijn de overblijfselen van de apartheid. Een blanke persoon achter de kassa heb ik nog niet gezien. De blanke persoon is de bedrijfsleider, de zwarte persoon zit achter de kassa.